29 нояб. 2012 г.

Սևակի մեծ սերը

Տեսանյութը դիտել այստեղ

 «Երգ երգոց»

Պարույր Սևակը և Սուլամիթա Ռուդրիկ Ֆրիդբերկը ծանոթացել են 1957 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, բանաստեղծ Գենիե Այգիի հարսանիքին: Այդ նույն գիշերը Սևակը սկսեց գրել իր Երգ երգոց»-ը` նվիրելով մի կնոջ, որին տեսել էր ընդամենը մի քանի ժամ :

7 нояб. 2012 г.

Աշնան արև

Հրանտ Մաթևոսյան



Դաժան ճակատագիր ուներ Աղունը` Հրանտ Մաթևոսյանի ստեղծագործության գլխավոր հերոսուհին:
Որբ էր, մայրական սեր չէր զգացել, հետո տասնհինգ տարեկանում ամուսնացնում են Սիմոնի հետ: Աղունը մտածում էր, որ այսպես թե այնպես մեկի հետ պետք է ամուսնանա, թող էդ մեկն էլ Սիմոնը լինի, մեկ է սերը սուտ է, սեր չկա:

8 окт. 2012 г.

Դժվար աշխատանք. Դաոսական առակ

Թարգմանեց Արաքս Զուլալյանը


Մի երիտասարդի աշակերտելու տվեցին մարտարվեստի մի անվանի վարպետի մոտ: Երիտասարդն օրեցօր կեղտոտ և ծանր աշխատանք  էր կատարում վարպետի տանը, իսկ նա չէր էլ մտածում տղային ինչ –որ բան սովորեցնել:

11 сент. 2012 г.

Ինչ ենք մենք տեսնում ու լսում.Օշոյի առակներից


Մի հոգեբան, ով սովորել էր Գուրջիևի մոտ, մի հարսանեկան արարողության ժամանակ որոշում է փորձ կատարել:
Տանտերերից ոչ հեռու կանգնած նա հետևում է անցող-դաձող հյուրերին և հասկանում, որ տանտերերից ոչ մեկը չի լսում նրանց: Այդ ժամանակ նա խառնվում է հյուրերին և մոտենալով տանտերերից մեկին՝ կամաց ասում.
-Այսօր մահացավ իմ տատիկը:
Տանտերը պատասխանում է.
-Ի˜նչ հրաշալի է:
Հոգեբանը նույնը ասում է մյուս տանտիրոջ հետ, և նա պատասխանում է.
-Դուք շատ բարեհոգի եք:
Իսկ փեսան այդ առթիվ ասում է.
-Արդեն քո ժամանակն էլ է հասել, ծերո՛ւկ։
Ոչ ոք դիմացինին չի լսում: Դուք լսում եք այն, ինչ ակնկալում եք լսել:
Սպասելիքները ձեր ակնոցն են:
 Թարգմանեց Արաքս Զուլալյանը

22 июл. 2012 г.

Ուտող-խմողներին` մեկական գիրք


Կարմիր թշերով, վառված ոտքերով ու ձեռքերով, Սևանից վերադարձած ասում եմ՝ ողջույն կրթահամալիրին:
Վերջին ճամփորդությունից դեռ լիովին չէինք հագեցել Սևանից, լողալուց, արևից ու ափից: Բայց ընկեր Մարթան խոստացել էր, որ նորից կգնանք ու կլրացնենք բաց թողածը:

20 июл. 2012 г.

Առակ. Ալմաստի ճեղքը

Ռուսերենից թարգմանեց Արաքս Զուլալյանը

Մի գործարար Հարավային Աֆրիկայում մի մեծ ադամանդ է գնում, որը մեծ ձվի դեղնուցի չափ է լինում: Երբ  ադամանդի մեջ ճեղք է հայտնաբերվում, մարդը վշտանում է:

Ոսկերիչը, ում քարի նոր տերը ցույց է տալիս` հուսալով, որ խորհուրդ կտա` ինչպես վարվել, հիացմունքով թափահարում է գլուխը և ասում.